Eda Bildek
Eda Bildek
Giriş Tarihi : 09-01-2017 09:46

Kadın&Şair&Mutfak “Düşününce İntiharda Güzel”

I.Ölüm

II.

Açık bıraktı kadın pencereyi… Belki bir martı süzülür de ona “Hayat güzel” diye fısıldayıverir ve o da yok eder aklındaki yok oluş düşüncesini… Gitme der, “İşte bak bulutlar, gökyüzü, toprak, bahar her şey güzel sakın bırakıp gitme” der diye arzu etti kalbi… Açtı pencereyi sonuna kadar…  İçeriye eşsiz bir bahar kokusu dağıldı, içine çekti kadın, içindeki karanlığa saçılan bahar kokusu kadını daha güzel kıldı, daha sıcak, daha derin, daha eşsiz, daha tutkulu… Ahh, dedi kadın, penceredeki gölgesine takıldı “Bu ben değilim” dedi.

Gözlerinden akan yağmurlara dokunmadı kadın, koy verdi karıştı yağmur bahara, karıştı kadının içindeki karanlığa. İçeriden çocuklarının sesini işitti, cıvıl cıvıl, bahar gibi…  Mutfaktan süzüldü, salonun kapısından seyretti rahminden doğan hayatı… Kendi canına, kendisinden izler taşıyan en güzel fotoğrafa baktı uzun uzun… Gülümsemek için zorladı kendini, kalbindeki karanlık dirilince yutkundu tebessümünü.

Koştu mutfağa, boğuştu bir bir biberler, domatesler, renk renk sebzelerle… Tazeler mi diye inceledi, sağlıklarını düşünmeliydi evlatlarının, önce onları doyurmalıydı; sonra düşlemeliydi kendi yokluğunu… O yemek yapmaya koyuldu, aklı yıllar evvelini anımsadı. Şair Sylvia Plath, ilk şiirini 8 yaşında yazan, hisseden küçük kız çocuğu, şaire adayı…

Büyüdü o küçük şaire adayı, yazdı durdu; kelimeleri de büyüdü. Sonra kendi gibi şair olan Ted Huges ile evlendi. O şairliğini gün be gün âşık olduğu adam ile dünya getirdiği çocuklarını büyüterek küçülttü. Âşık olduğu adam, hayatını kolaylaştıran eşinin aşkı ile gün be gün büyülttü şairliğini. Ünlendi. Görmedi bir şaireyi böldüğünü, gün be gün öldürdüğünü. O şiirler yazan muhteşem adam oldu, Sylvia onu bekleyen kadın…

Slyvia’nın zekâsı bu dünyaya fazla gelecek kadar ileriydi. Her zaman boğuştuğu bir dünyası vardı. Ellerinde yemek kokusu, çocuklarını doyurdu. Yazdığı tüm şiirleri geçirdi gözlerinin önünden, yazamadıklarını da geçirdi… Yazamadıklarının sancısını hissedince irkildi yeniden, Slyvia’nın yazmasına engel miydi çocukları, evliliği, evi? Slyvia, yazmak için zamanı kovalayamaz mıydı?

Gün eteklerini de toplayıp gitti evine. Slyvia, çocuklarının odasına yöneldi. Öptü bir kez daha, yanı başlarına süt ve kurabiye bıraktı. Anne elinden çıkmış kurabiyeler… Sonra odanın kapısından çıktı ve sıkıca kapattı. İçeriye gaz girmeyecek şekilde bantladı kapıyı. Otuzunda şaireliği ölmüş, anneliği ölmek üzere olan kadın…

Daha önce defalarca denediği ölümü ilk kez kuvvetle çağırıyor. Koşuyor mutfağa, ikinci katta uyuyan çocuklarının masum sessizliği eşliğinde sokuyor başını fırının içine ve intihar ediyor. Sonra hatırlanıyor Slyvia, konuşuluyor şairliği, aşkı uğruna şairliğini öldürdüğü… Filme uyarlanıyor hayatı, yürekleri burkuyor intiharı.

Kadın çok sevmeseydi yahut hiç sevmeseydi; düşmeseydi yolu bir adamın peşine tükenir miydi şairliği? Yahut adam kadını kendi hayatının yoğunluğu içerisinde unutmasaydı, kendi mısralarının yanına onun mısralarını da ekleseydi kadının ruhu cıvıl cıvıl olmaz mıydı? Hani düşününce birçok şairin, yazarın intiharını “Yaşamak için illa ölmek mi lazım” dedirten kelamlar fışkırıyor yüreğimin şelalesinden, bu da kelamın intiharı?! Şimdi yaşar mı kelamım?

Mutfağa koşuyorum, bir önlük takıyorum. Hemen ardından saçlarımı toparlıyorum, mavi oyalı, mavi bir yazma ile kapatıyorum, dökülmesin tel tel diye. Sonra başlıyorum parmak uçlarımdaki kelam kokusuna domates, biber, soğan kokularını eklemeye… Dayanamıyorum, penceremden içeri süzülen bahar kokusuna. Bende âşık oluyorum, koşuyorum aşkın ardından, Slyvia gibi bu toplumun ilerisinden bakıyorum hayata, hatta Dünyanın çok ötesinden… Ama kilitlenmiyorum, bırakamıyorum yazmayı… Evlenmedin daha diyenlere burun kıvırıyorum, evlilik aşkı öldürmez yahut kelamı söndürmez… Kadın ölmeye yüz tutmuş duyguları ile evliliği sonra da şairliğini öldürür… Yahut daha fecisi Aşktan söz eden bir adam bir kadının intiharı olur sevgisizliği ile…

 

İlla ölmek mi lazım yaşamak için? Daha feci bir soru “İlla ortadan kaybolup, kaybedilmek mi lazım kıymet bilinmek için?!”

NELER SÖYLENDİ?
@
Eda Bildek

Eda Bildek

DİĞER YAZILARI Ben Seni Bilirim Sevgilim… 09-07-2020 15:11 Sen Risalesi Yusuf Tefsiri Ömrüm... 05-05-2020 21:37 Seven Sevdiğine Ölüyordur... 07-04-2020 12:59 Sevmek Kalbe Dokunur.. 25-03-2020 09:49 Kadın Hayata Aynadır 25-12-2019 21:11 Ben Senin Aslını Gördüm 05-07-2019 15:58 Teşekkür Ederim, Sevgilim.. 17-06-2019 18:30 Şimdi Koşup Sana Gelsem 27-01-2019 15:53 Sevmek Şifadır 03-01-2019 11:50 Sana Yazdım Başkaları Okudu.. 18-06-2018 16:48 Yağmurun Çocuklarına... 12-06-2018 11:25 Evliliğini Şhowa Dönüştürenlere Sözüm 04-06-2018 14:53 Kalbim Sana Emanet 21-05-2018 16:30 Seni Seviyorum Kelimesi Bir Sihirdir 31-12-2017 06:26 Kadınları Anlamadınız.. 02-12-2017 14:40 Suç Ve Ceza Ademin Ezası! … 03-10-2017 17:22 Ertelenmiş Bir Yaratılış Yazısı 19-08-2017 22:15 Aşkını Kaybetmekten Korkuyorum.. 17-07-2017 05:37 Yardan Yaraya Yolum Var... 28-04-2017 16:10 Fikrimin İnce Gülü... 22-03-2017 20:33 Peki, Neden Çağımızda Kendi Kendini Öldürür Kadınlar? 16-02-2017 15:42 Gökyüzünde Yağmur Kuşları... 17-01-2017 15:33 Kadın&Şair&Mutfak “Düşününce İntiharda Güzel” 09-01-2017 09:46 İnsanlık İçin Hiçbir Şey Yapamadık. 25-12-2016 23:13 Niçin kopmaz ki kıyamet çocuklar öldüğünde? 01-12-2016 16:01 Kadının Asıl Yurdu Evidir.. 12-11-2016 17:39 Irmak Toprağa Sarıldı Ben Aşka 25-10-2016 00:48 Ölümsüzsün Sevgilim.... 19-09-2016 00:40 Olmayan Sevgilim 16-08-2016 07:17 Eyvâhlar Olsun Müslümanmışım.... 21-07-2016 22:32 Yurduma Alçakları Uğratma Sakın 20-07-2016 00:23 Geldim Ama Yoktun 15-07-2016 20:55 Zarif Bir Tepki Gösterelim Onlara... 09-07-2016 23:50 Kadın Artık Ölümlü, Aşk Ölümsüz 04-07-2016 00:32 Neye Malikti İsmin 26-05-2016 23:45 Şiir Seven Kadını Sevme Yanarsın 23-05-2016 14:56
Gazete Manşetleri
E-Bülten Kayıt
ARŞİV ARAMA
tempobet