İnsanlar birbirlerini öldürsün ve “kan tüccarları” ceplerini doldursun(!)
Nevzat ÖZKAYA

İnsanlar birbirlerini öldürsün ve “kan tüccarları” ceplerini doldursun(!)

Little, Bosna’da bir adamdan bahsediyor, savaşın acımasızlığından, insanların nasıl da ölüm makinası olduğundan, gerçeklerin nasıl örtülüp büzüştürüldüğünden bahsediyor. Belkide bir kelimdedir insanın gözyaşlarını hareketlendiren. İşte bu yazıda o kelimeye de şahit olacaksınız eminim.

“Durup durup aklıma gelen bir an var: Yaşlı bir adam ormandan çıkıp bana doğru yürüyor.

Güzelim yeşil vadi, sonbaharın sarı-kahve tonlarına dönmeye başlamış. Soğuk, nemli bir sabah.

Yaşlı adam, Bosna'nın orta kesimlerindeki Yayçe kasabasından sürülen 40 bin kişiden biri. Güvenli bir yere ulaşmak için iki gündür yürüyorlar.

Bosna savaşı, çatışma sözlüğüne garip bir hüsnütabir kazandırmıştı: Etnik temizlik.

Bunlar da onun son kurbanlarıydı.

Adama kaç yaşında olduğunu sordum. 80 yaşındaymış.

"Müslüman mısınız, Hırvat mı, sorabilir miyim?" dedim. Verdiği yanıt, yıllar sonra hala utançtan yüzümü kızartır:

"Ben," dedi, "Müzisyenim."

Biz gazetecilerin bu çok yönlü, suçsuz ve başarılı insanların hayatlarını, bize kolay gelen etnik yaftalara indirgemesine yapılmış bir serzenişti.

Batılı demokrasiler savaşı yanlış anladı. Yıllarca. 'Kadim etnik hınçlar' dendi. 'Tüm taraflar eşit oranda suçlu' dendi. 'Balkanlar böyle' dendi. 'Yapılacak birşey yok' dendi.

Doğru değildi. Mülteciler çatışmadan kaçmıyordu. Hatta çoğu kez çatışma bile olmadı - tarafların askeri güçleri arasındaki eşitsizlik buna imkân vermiyordu.

Aslında Bosna'da kasaba kasaba dolaşıp, insanları evlerinden süren dev bir askeri mekanizma vardı.

Binlerce kişi öldürüldü; çok daha fazlası toplama kamplarına götürüldü, buralarda bazılarına işkence edildi, tecavüz edildi.

Savaş 44 ay sürdü. Her bir gününde ortalama 100 kişi öldü. 3,5 yıldan fazla bir süreyle.

Batılı demokrasiler olan biteni kararsızlıkla kıvranarak izledi. Ta ki tek bir katliam, Srebrenitsa'da yaşananlar dünyayı harekete geçirene dek.

Ama Srebrenitsa'nın üç yılı aşkın bir süredir ülkede yaşananlardan tek farkı, aynı şeylerin daha büyük boyutlarda cereyan etmesiydi.

Müzisyenle tanışmamdan birkaç gün sonra, savaş beni de yakından ve canımı derinden yakarak vurdu. Beraber yaşadığımız bir olayda, birlikte çalıştığım, güvenliğinden kendimi sorumlu hissettiğim biri, kameramanım öldü; ben hayatta kaldım.

25 yaşındaydı; Zagrebli, cesur ve yaratıcı bir film yönetmeniydi. Komikti, karizmatikti, savaştan nefret ediyor ama yakından belgelenmesi gerektiğine inanıyordu.

Naaşını alıp, dar dağ geçitlerinden geçerek yurduna, Hırvatistan'a götürdük.

Cenazesinde hepimizin kalbi kırıldı. Ben kahır ve öfkeden felç olmuş gibiydim; bu savaşı körükleyen tutkuları, intikam ve karşı intikam döngüsünü bir anlığına da olsa yüreğimde hissettim.

Savaş muhabirleri işlerini çok sever ve bu yüzden de pişmanlık duyar.

Ama bazen bu iş insanı tüketir. Savaştan eve döner ve insanların kayıtsızlığı karşısında umutsuzluğa kapılırsınız.

İnsanlar savaşı sorar, ama siz yanıtlarken gözleri donuklaşır, dinlemediklerini hissedersiniz.

Bu yüzden orada bulunmuş başkalarını ararsınız.

Hyde Park'ta dolaşırken, kara mayını olabilir diye bir seziyle, çimenlerden yürümezsiniz.

Oxford Caddesi'ndeki binaların tepelerinde keskin nişancı arar gözleriniz.

Ve bir an önce geri dönmeye can atarsınız.”

Ve savaş, Bosna’da vardı, dünyanın her yerinde var.

İnsanlardaki bu hırs, kapitalizmin acımasızlığı var iken bu savaş asla bitmeyecek.

Kapitalizmin ana kazanç ikonu zulumdür, baskıdır, insanların basamak olarak kullanımıdır.

Bilmem kaç katlı plazalara bakarak “ne muhteşem” diyerek hayıflanmak yerine, o plazaların her katında kaç mazlumun canının ve kanının olduğunu düşünmek gerekmektedir.

12 Eylül dönemini hatırlayanlar bilirler ki; evinde bir lokma ekmeği bile olmayanların evinde bir silah mutlaka vardır. Bu silah onun karnını mı doyuruyordu ki, bulundurmayı gerekli buluyordu?

Hayır!

Koskoca hayır.

İnsanlar birbirlerini öldürsün ve “kan tüccarları” ceplerini doldursun(!)

Onlara göre, her şey onun için aslında.

Vahşiliğe sınır yoktur bu meyanda….

DİĞER YAZILAR
Sende Yorumla...
Kalan karakter sayısı : 500
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR X
Recai Yurdan: 28 Şubat ve FETÖ mağdurlarını gündemden düşürmemeliyiz...
Recai Yurdan: 28 Şubat ve FETÖ mağdurlarını gündemden düşürmemeliyiz...
Şehid Mustafa Çamran Yazdı: Ruhun İrfanla Yükselişi...
Şehid Mustafa Çamran Yazdı: Ruhun İrfanla Yükselişi...