bodrum escort

Merve Aras Yazdı: Ben Bu Sefil Dünyada Acep Ne Arıyorum?

An oluyor bir garip duyguya varıyorum, Ben bu sefil dünyada acep ne arıyorum?’

Merve Aras Yazdı: Ben Bu Sefil Dünyada Acep Ne Arıyorum?
Merve Aras Yazdı: Ben Bu Sefil Dünyada Acep Ne Arıyorum? Zehra

Asırlardır değişik tanımlamalarının yapıldığı, sırrına vakıf olabilmek için dağların arşınlanıp ömürlerin verildiği dünyaya, günlerden bir gün geliyoruz. Doğumumuzun hangi devre denk geleceğini belirleme hakkımız olmadan, geldiğimizde nelere sahip olacağımızı bilmeden ve hiçbir organımızın mülkiyetini elimizde bulundurmadan geliyoruz. Belki bir aileye fert oluyor, bir toplumu sayıca arttırıyor, bir kültürün bir meşrebin bir cemaatin bayraktarlığını üstleniyoruz.

Ama asıl sorumuz hep cebimizde; biz bu dünyada ne arıyoruz?

Varlığımıza şahit ararken ilk başta, annemizin göz bebeklerine tutunuyoruz.Varız biz, bu dünyada yer kaplıyoruz! Bilinsin, görülsün, duyulsun istiyoruz; varız biz, acılarla mutluluklarla bu dünyadan biz de geçiyoruz. Bir dosta denk geliyoruz, ‘dünyaya düşmüş olmaklıktan gelen’ bir kader birlikteliği kuruyor, gönüllerimizi birbirine yaslıyoruz. Dostluğun gönül coğrafyalarında varlığımıza deliller arıyoruz. Sevilmek istiyoruz, sıkıca sarmalanmak. Nereden geldiğini bilmediğimiz bir güvensizlik hissine karşı korunaklar arıyoruz. Korunaklarımızın içine girip, dünyanın bütün hengamesinden, bütün tehlikelerinden güvende kalmak istiyoruz.

Sonra, adına aşk dediğimiz bir pazarda kalemizin sarsılmaz muhafızını arıyoruz. Evet o. Elindeki kalemle ‘kara yazgımıza’ çizgi çekecek, iç çekişlerimizle kuruttuğumuz çorak arazilerimize, huzur yağmurlarıyla baharı getirecek o adamı/kadını arıyoruz.Varoluş sancımızı sevgisiyle dindirecek, kalbiyle çıkacağımız yolculukta bizi saadet yurduna ulaştıracak o hayat yoldaşını buluyoruz.

Artık, ne annemizle ne dostumuzla ne de hayat yoldaşımızla aramızda oluşacak ufacık bir mesafeye dahi tahammülümüz kalmıyor. Onların yüz ifadelerindeki küçücük bir değişiklik hayatımızı darmadağın etmeye yeterken, bir an dahi gidecek olmalarının kaygısı, nefesimizi kesiyor.

Halbuki gün olur,

Ay’ın Güneş’i uğurladığı gibi,

gecenin gündüze el salladığı gibi,

sonbaharın baharı yolcu ettiği gibi,

yaprağın dala veda ettiği gibi

insan da gider.

Annenin saçı beyazlar, bağımlılık ipiyle etrafı sarılan ve hareket edemeyen dostunda nefesi kesilir ve veda eder bir yol ayrımında. Sevgiyle baksa da gözleri, artık hayat yoldaşı da yolda güçsüz düşmüştür, ilerleyemez. Varlığımızın onların kalpleriyle attığını düşündüğümüz yakınlıklar bir bir uzaklaşırken, kim bilir dünyadaki son sözümüz tekrardan şu olur belki de;

‘An oluyor bir garip duyguya varıyorum,

Ben bu sefil dünyada acep ne arıyorum?’

 

Sende Yorumla...
Kalan karakter sayısı : 500
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR X
Türkiye’de  Atasoy Müftüoğlu’nun “Umut Ve Sorumluluk” kitabı okundu, okunuyor…
Türkiye’de Atasoy Müftüoğlu’nun “Umut Ve Sorumluluk” kitabı okundu, okunuyor…
Atasoy Müftüoğlu yazdı: Anlam Ufuklarını Kaybetmek
Atasoy Müftüoğlu yazdı: Anlam Ufuklarını Kaybetmek